Ég fór í Íslensku óperuna um daginn, sem tæplega er frásagnarvert, nema hvað þar var ekki sýnd ópera heldur vinsæll söngleikur, Carmen negra hét hann, hin svartfingraða Carmen, erótískur óður til lífs og ástar að sögn. Ég hugsaði mér því gott til glóðarinnar þegar hljómsveitarstjórinn hóf loks upp sprota sinn í gryfjunni, en eitthvað þótti mér þó athæfi hans grunsamlegt því fyrir innan sást ekki kvikindi fyrir utan Gunnar Þórðarson; gat verið að heilan hljómstjóra þyrfti á Gunnar eða voru spilararnir í felum uppi á sviði? En svo byrjaði fjörið, forleikurinn að Carmen á tvöföldum höggnum hraða, málmgjallandi vélrænt tónastríð sem reif merg innan úr hlustum, og stjórinn baðaði út öllum öngum sem mest hann mátti og Gunnar spilaði og spilaði eins og í kapphlaupi við dauðann, heil hljómsveit í einu mannsholdi, á þennan líka forláta skemmtara svo húsið nötraði og fólk lyftist í sætum sínum. Fjandakornið, hugsaði ég með mér, hvílíkur ymur og hjálpi mér óstöðugum allir heilagir englar, en þá stigu söngstjörnurnar fram myndarlegri en orð fá lýst: Helgi Björnsson og Bergþór Pálsson í amrískfasískum herbúningum, Bubbi í tískulegu skæruliðadressi og Egill Ólafsson búinn sem fótboltastrákur í fjórða flokki; hér höfðu gamlir draumar ræst og þeir æptu, töluðu kalt og rauluðu hver með sínu nefi, röppuðu og reyndu á sig, en voru bestir í að kalla hátt á stelpur. Því af þeim var vissulega nóg, fullt af kvenfólki alls staðar svo augu manns sveigðust á stilkum til andstæðra átta; var þá upplit á Sigvalda, ekki síst þegar hörundsdökk stúlka sté upp á stól, talaði um að ríða og fækkaði fötum; var þar komin Carmen sjálf, nú reynsluleg horuð hóra, brettandi vörum og táldragandi saklausa eðalsveina. Eitthvað var samt gruggugt við þetta, þótti mér, því voru söngpípurnar fullar upp til hópa, eða hversvegna var framsögnin svona mishittin, heiður himinn og regnskúrir á víxl, hvers vegna skildist fæst af því sem sagt var; var þetta einhvers konar "lögn" eins og leikhúsfólkið segir? Þetta hugsaði ég þegar mér loks skildist um miðja sýningu að beljuð var enska en þýðing á örlitlu skilti hangdi langt uppi yfir hausum áhorfenda. Var mér þá einhvern veginn öllum lokið, mínum manni ekki um sel stöddum inni á (ísl)enskri karókíhátíð í landinu Santa María, upplifandi striptís fyrir góðborgara sem ekki leggja í búllurnar; sem er svo sem allt í lagi mín vegna, nema hvað nektardans Óperunnar var eins og kynlíf í norðuramrískum kvikmyndum: fikt og fuður, pot í lær og stuna, búið. Fjandakornið, hugsaði ég aftur, af hverju réðu þeir ekki umfangsmeiri kvenmann í verkið og hvers vegna lætur patarinn í gryfjunni svona út af einum skemmtara þótt hann sé dýr, og af hverju fer fólkið ekki heim til sín eða í ræktina, og hvers vegna er popparinn í bílskúrnum ekki settur á fjárlög í stað Óperunnar og Garðar Cortes yfir Vegas? |
Þórunn Hrefna Sigurjónsdóttir var mikill dugnaðarforkur og bónusvíkingur á sínum yngri árum og vann þá ýmis störf til sjávar og sveita, en snemma fór þó að síga á ógæfuhliðina. Hún tók B.A. próf í bókmenntafræði og hefur síðan starfað á dagblaði, femínistatímariti, bókasafni og bókaforlagi, þýtt nokkrar bækur almenns efnis og skrifað fjórar ævisögur, m.a. um nöfnurnar Margréti Frímannsdóttur og Margréti Pálu Ólafsdóttur. 
Fjórða ljóðaslamm Borgarbókasafns Reykjavíkur verður haldið á Safnanótt, föstudaginn 11. febrúar 2011. Að þessu sinni er þemað ‚sjálfstæði.’ 
Munaðarlaus eftir Dennis Kelly var sýnd í janúar og febrúar fyrir fullu húsi í Norræna húsinu og fór í kjölfarið í hringferð um landið, var sýnd á Akureyri, Vopnafirði og á Eg...