riff 2: Tólf leikstjórar koma saman og gera jafnmargar stuttmyndir fyrir Vetur á Gaza, Gaza’s Winter, þar sem ástandið á Gaza er það sem sameinar myndirnar. Sögusviðið er þó einnig Ísland hjá Fahad Jabali, einum leikstjóranna tólf. Samhliða henni er sýnd Síðasti trukkurinn, The Last Truck, sem fjallar um lokun General Motors-verksmiðju í Bandaríkjunum og þá leit Kistan líka við á sýningu á Blóði rósarinnar, The Blood of the Rose, sem fjallar um dularfullan dauðdaga náttúruunnandans og kvikmyndagerðarmannsins Joan Root. |
 Gaza's Winter og The Last Truck
Gaza's Winter er samansafn stuttmynda sem fjalla hver með sínum hætti um ástandið á Gaza, nánar tiltekið um sprengjuárásirnar sem gerðar voru á svæðið í árslok 2008. Myndirnar eru frá teknar í ýmsum löndum, til dæmis í Frakklandi, á Spáni, Englandi og Íslandi, en einnig á Gaza og vesturbakkanum. Nálgunarleiðirnar voru misáhrifamiklar. Í einhverjum myndanna sagði fólk á Gaza frá hræðilegum upplifunum sínum, á meðan myndir af slösuðum eða látnum Palestínumönnum voru sýndar. Myndin frá Spáni sýndi mótmæli Spánverja við ástandinu í Gaza undir dramatískum söng úr leikriti sem fjallaði bersýnilega um ástvinamissi í stríði. Annan tón kvað hins vegar við í myndunum frá Frakklandi og Íslandi, þar sem áhersla var helst lögð á muninn á ótryggri tilveru Palestínumanna og öruggu hversdagslífi Evrópubúa, sem verða aðeins varir við hörmungar Gazasvæðisins í gengum fréttaflutning.
 Í kjölfar Gaza's Winter var ameríska myndin The Last Truck sýnd, en þetta var skrítin blanda. The Last Truck er heimildarmynd um það þegar (um svipað leyti og sprengjuárásirnar á Gaza voru gerðar) General Motors-verksmiðjunni í Ohio er lokað. Starfsmenn verksmiðjunnar eru miður sín yfir starfsmissinum, þeir byggðu margir hverjir sjálfsmynd sína á starfinu og höfðu séð fyrir sér að þeir myndu vinna þarna þangað til þeir kæmust á eftirlaun. Starfsmenn General Motors grétu þegar þeir töluðu um starf sitt og óvissa framtíð sína á atvinnumarkaði og einn þeirra talaði um að það hafi verði eins og sprengju hafi verið varpað á starfsmennina þegar þeim var sagt að verksmiðjunni yrði lokað. Ekki veit ég hvort myndum tveimur var raðað saman til að gera Gaza's Winter ennþá árifameiri, en óneitanlega vakti The Last Truck mjög undarlegar tilfinningar eftir að maður hafði horft á hina.
Eftir sýningu myndanna var Q&A með Fahad Jabali, leikstjóra stuttmyndarinnar Far Away War sem tekin var á Íslandi. Jabali sagði meðal annars frá sínu framlagi, sem fjallar um íslenska fjölskyldu sem lifir hefðbundnu og tiltölulega áhyggjulausu lífi á meðan spengjum er varpað á Gaza. Myndum af hörmungarástandinu á Gaza er varpað eins og á glæru yfir hversdagslífið í Reykjavík öðru hvoru, til að gera samanburðinn á stöðunum tveimur skýrari. Ástandið snertir hina íslensku fjölskyldu ekki beint, en óþægilegur veruleikinn sem birtist í fréttunum og á netinu fer ekki framhjá fjölskyldumeðliMum, sem mæta í mótmæli og gefa pening til styrktar íbúum á svæðinu. Jabali segir hugmyndina að myndinni sprottna úr bók Susan Sontag, Um sársauka annarra, og að hann hafi viljað sýna með myndinni að þótt við virðumst dofin og jafnvel sinnulaus um sársauka annarra, þá viðurkennum við hann þó með fréttaflutningi frá stíðssvæðum, hjálparstarfi og mótmælum.
The Blood of the Rose
 Blóð rósarinnar fjallar um líf og óhugnarlegan dauða Joan Root, náttúruunnanda og kvikmyndagerðarmanns. Joan lifði ævintýralegu lífi og gerði margar náttúrulífsmyndir með eiginmanni sínum, en eftir skilnað þeirra beitti hún sér fyrir hreinsun á Naivasha-vatninu sem heimili hennar í Kenýa stóð við. Eftir að rósaræktun og útflutningur varð til á svæðinu og óx með miklum hraða, fjölgaði íbúum gífurlega, fátækrahverfi fólks sem vonaðist til að fá vinnu tengda rósaiðnaðinum spruttu upp og lífríkinu var ógnað. Dauða Joan bar sviplega að, þegar nokkrir menn ruddust inn á heimili hennar og myrtu hana, en þeirri spurningu er varpað fram í myndinni hver hafi ráðið mennina til verksins. Grunsemdir beinast sérstaklega að Cege, sem var Joan bæði starfskraftur og vinur, en notfærði sér örlæti hennar og góðmennsku, en einnig að strangtrúuðum og hálfgeðveikislegum nágranna Joan, Diönu Bunny. Myndin veltir upp ýmsum möguleikum og viðtöl tekin við alla hluteigandi, en enginn dómur er þó felldur yfir hinum grunuðu.
Eftir myndina var Q&A með Henry Singer, framleiðanda myndarinnar. Hann lýsti því hvernig hann fór til Kenýa og eyddi þar fjórum mánuðum í að reyna að fá einhvers konar heildarmynd af lífi Joan og málinu í kringum dauða hennar. Hann lýsti því líka hversu erfitt það reyndist að fá að tala við Cege, Diönu Bunny og talsmenn rósaiðnaðarins á svæðinu. Singer deildi líka með okkur hugsjón sinni við gerð heimildarmynda, en hann leitast við að vera hlutlaus og skoða viðfangsefnið á röklegan hátt, í stað þess að reyna að koma skoðunum sínum á framfæri, þótt hann telji að það hafi reynst vinsælla í mainstream heimildarmyndum á síðari árum. Honum tókst ætlunarverk sitt prýðilega, eftir því sem ég fæ best séð – en ég hallast samt frekar að því að yfirlýstur óvinur og nágranni Joan, Diana Bunny, hafi átt hlut í morðinu - hún var afar grunsamleg.
|