Afhoggnar hendur og grýttar konur í Malmö

Í upphafi árs birtist eftir mig grein í safnritinu Íslam með afslætti. Greinina hóf ég á því að rabba um þá undarlegu stöðu sem að ég lenti stundum í sem íbúi Malmö-borgar fyrir fáeinum misserum síðan. Í heimsóknum mínum til Íslands, á þessum tíma, ræddi ég nefnilega oft við fólk sem aldrei hafði komið til Malmö en vissi samt miklu betur en ég hversu stórhættuleg borgin væri vegna allra innflytjendanna sem héldu borginni nánast í herkví. Ég komst merkilega lítið áleiðis með frásögn af minni persónulegu upplifun sem var sú að ég varð nákvæmlega aldrei var við þessi stórkostlegu vandræði sem áttu víst að blasa við hverjum manni.

Ástæða þess að ég rifja þetta upp er að liðið miðvikudagskvöld var á dagskrá hinn ágæti Kilju-þáttur Egils Helgasonar. Þar var til umfjöllunar íslensk þýðing dönsku bókarinnar Islamister og Naivister eftir þau Karen Jespersen og Ralf Pittelkow. Sjálfur er ég með hljóðbókarútgáfu þessarar sömu bókar hér uppi í hillu hjá mér og hlakka til að kynna mér þau rök sem í henni eru á borð borin.

Valinkunnir Íslendingar voru fengnir til að tjá sig um bókina í þætti Egils og var Þórdís Backman blaðamaður þeirra á meðal. Hér verður látin liggja á milli hluta neikvæð sýn hennar á að „ólíkir menningarheimar geti átt samleið“, „óheftan innflutning fólks [til Íslands] með allt önnur gildi en við“ og fleira í viðlíka dúr. En dálítið pirraðist ég þegar hún kynnti til sögunnar enn eina tröllasöguna af ástandinu skelfilega í Malmö.

Sagan gekk sem sagt út á það að í Malmö hefði komið fram krafa um að Sharia-lög verði látin gilda. Áfram hélt hún svo og talaði um hvernig tveir dómstólar yrðu þá til; annar þá væntanlega fyrir þá sem undir lögin vilja gangast og hinn fyrir aðra Svía sem vilja lúta sænskum landslögum. Þannig myndu konur verða grýttar fyrir hórdóm og hendur hoggnar af innbrotsþjófum.

Þetta var kynnt fyrir áhorfendum eins og raunveruleg hætta væri á því að limlestingar og grýtingar færu að koma til sögunnar ef ekkert yrði að gert í Malmö. Ég mundi sjálfur ekki eftir neinum slíkum tillögum frá tíma mínum í Malmö en vildi svo sem ekkert útiloka. Þannig að ég fór á netið. Leitaði meðal annars á vefsvæði Sydsvenskan, stærsta og virtasta dagblaðs suðurhluta Svíþjóðar. Fann þó hvergi neitt. Ekki einu sinni tillögurnar. Auglýsi þó eftir þeim hér með ef einhver skyldi liggja á þeim.

Þrátt fyrir árangurslausa leit mína skal ég þó fallast á að það geti hugsast að Þórdís hafi ef til vill, strangt til tekið, rétt fyrir sér. Þar eru nefnilega vissulega til öfgasinnuð samtök Múslima í Svíþjóð. Má í þessu sambandi nefna múslímsk samtök sem nefnast Broderskapsrörelsen og önnur sem starfa í Malmö og nefnast Islamic Center (ég bendi á sænskan fréttaflutning á tenglum um vafasamar skoðanir ýmissa framámanna þessara samtaka í tenglum hér fyrir neðan). Síst af öllu ætla ég að gera lítið úr áhrifum þessara samtaka eða réttlæta forkastanlega sýn sumra fulltrúa þeirra á jafnrétti kynjanna, lýðræði, einstaklingsfrelsi og fleiri grundvallarþætti sem flestum er annt um að halda í heiðri. Og einhvern veginn þykir mér, í sjálfu sér, ekki langsótt að tillögur um Sharia-lögu gætu hafa komið úr þessari áttinni.

Enn síður ætla ég hins vegar að taka þátt í þeim leik að útmála alla Múslimi vegna fárra svartra sauða. Ég veit nefnilega ekki til þess að Svíar séu svo mikið sem að hugleiða að taka upp Sharia-lög fyrir þá sem þeim vilja hlýta. Hvað þá að raunveruleg hætta sé á því að aflimanir eða grýtingar verði óbeint viðurkennd refsing innan sænsks dómskerfis.

Staðreyndin er nefnilega sú að hættan sem Þórdís dró upp var, í besta falli, afar gróflega tekin úr samhengi við raunveruleikann sem við blasir í Malmö. Samkvæmt úttekt fyrrnefnds dagblaðs Sydsvenskan frá árinu 2006 er hálf milljón Múslima í Svíþjóð. Af þeim gera úttektir ráð fyrir að einungis fimm prósent af þeim iðki trú sína reglulega. Þegar það hlutfall er fært yfir á Malmö er talan 2500 „sanntrúaðir“ Múslimar. Það er vel innan við eitt prósent íbúa Malmö.

Jafnvel þó að við gerðumst svo ósvífin að halda þeirri firru fram að þetta tæpa eina prósent „sanntrúaðra“ Múslima sé algjörlega á einu máli um að Sharia-lög ættu að gilda í Malmö, með tilheyrandi aflimunum og grýtingum, þá geta menn rétt reynt að ímynda sér hversu mikið þeim yrði ágengt í að breyta bæjarbragnum í Malmö og regluverkinu í baráttunni við hin rúmu 99 prósentin sem ekki sætta sig við sveitarfélag byggt á trúarlögum og refsingar eftir þeim.

Ætli það sé ekki líka svo að tillögur um upptöku Sharia-laga myndu stranda á þeim 95% Múslima í Svíþjóð sem ekki eru virk í sinni trú og kjósa að lifa sínu daglega lífi á sama hátt og aðrir Svíar án þess að vilja nokkurn grýta eða skera hendur af samborgurum sínum?

Hvernig væri nú að höfundar tröllasagna um Malmö legðu á sig svaðilför til borgarinnar til þess að kanna þessa ógnarmynd sem við þeim blasir af staðnum? Þá gætu þeir kannski loksins sýnt okkur sem þarna höfum búið og þekkjum ástandið af eigin raun þennan „sannleika“ sem virðist algjörlega blasa við – sérstaklega úr fjarska.

Tilvísanir:

http://sydsvenskan.se/sverige/article140868.ece

http://svt.se/svt/jsp/Crosslink.jsp?d=53787&a=631540

Sigurður Ólafsson

Til baka

yfirlit frétta