Útrás/Innrás

Einræðisherrann sem ætlaði að sigra heiminn sendi flota sinn af stað með öll þau vopn sem til voru í landinu. Flotinn fór út um heimsbyggðina og fáir stóðust áhlaupið. Einræðisherrann brosti breitt. Hann öskraði jafnvel af gleði svo sumum þótti nóg um. Hann sagði að landið sitt væri það besta í heimi og þjóðin sú sterkasta. Kapteinarnir lyftu upp byssustingjunum í fleiri löndum en Einræðisherrann hafði nokkru sinni leyft sér að vona (og var hann þó mikilmennskubrjálaður). Alls staðar varð fólk að láta vopn sín af hendi. Einræðisherrann átti orðið svo mikið af byssustingjum í svo mörgum löndum að hann trúði því varla. Að hugsa sér! Allt þetta! Allt vegna þess að ég hafði vit á að senda Kapteinina úr landi með byssustingina! Af hverju lét ég mér ekki detta þetta í hug fyrr? hugsaði hann og bölvaði því í hljóði að hafa eytt peningum í að mennta og uppvísa þjóðina þegar hann hefði getað eytt öllu strax í byssustingi. En betra er seint en aldrei, hugsaði hann, og tók það sem eftir var af peningum landsins og lét búa til fleiri byssustingi. Til Asíu! hrópaði hann á uppáhalds Kapteininn sinn. Til Rússlands! gjammaði hann á þann næsta. Kapteinarnir áttu fullt í fangi með að flytja alla þessa byssustingi út úr landinu en árangurinn lét þó ekki á sér standa. Þeir fögnuðu Einræðisherranum sínum því þeir urðu sjálfir ríkir. Þeir náðu allskonar þjóðum á sitt vald og fengu allskonar nýja byssustingi í safnið sitt. Einræðisherrann dansaði rúmbu. Hann átti næstum allan heiminn!

En síðan gerðist svolítið skrítið.

Það fór að kvisast út á milli Kapteinanna að Einræðisherranum hefði sést yfir eitt, agnarlítið smámál: Að standa vörð um landið sitt. Kapteinunum sem áður höfðu barist fyrir Einræðisherrann varð ljóst að öðrum hafði líka borist kvískrið: Land Einræðisherrans stóð varnarlaust! Það voru engin vopn eftir í landinu! En í stað þess að snúa heim með stríðsgróðann og bæta honum í sjóð Einræðisherrans gerðu Kapteinarnir svolítið annað: Þeir fengu sigruðu þjóðirnar í lið með sér og lögðu byssustingi Einræðisherrans í sjóð þeirra. Kapteinn sem fær ofurlítinn byssusting frá Einræðisherranum sínum lætur sig hann nefnilega litlu varða þegar hann á orðið svo marga útlenska byssustingi að samanlagt eru þeir miklu máttugri en byssustingurinn sem lagt var af stað með – byssustingurinn sem Einræðisherrann gaf honum. Þannig var þetta bara. Og Einræðisherrann gat sjálfum sér um kennt. Eða á maður ekki alltaf að verja landið sitt, sama þótt maður haldi að maður eigi allan heiminn?

Einræðisherrann stóð nú flotalaus í brúnni og hrópaði á vopnlausan Lýðinn: Stöndum saman, Lýður, kaupum byssustingi Einræðisherrans! Staðreyndin var bara sú að Lýðurinn átti ekki lengur neina peninga. Einræðisherrann hafði tekið þá frá honum og eytt í byssustingi Kapteinanna. Sumir sögðu líka að jafnvel þótt Lýðurinn hefði átt peninga þá hefði hann ekki keypt byssustingi Einræðisherrans. Það var altalað um heimsbyggðina að byssustingir Einræðisherrans væru ryðguð vopn. Einræðisherrann sagði þjóðinni að berjast með þeim. En ryðguð vopn varnarlausrar þjóðar duga skammt þegar byssustingir heimsins breyta um stefnu.

Þegar Kapteinarnir sneru aftur með útlensku byssustingina sína mátti þjóð Einræðisherrans sín lítils. Það breytti engu þótt Einræðisherrann héldi því ennþá fram að hún væri sú sterkasta í heimi og byssustingirnir hans þeir bestu. Það var bara ekki rétt hjá honum. Byssustingirnir heimafyrir voru svo pínulitlir að innrásarherinn fór létt með að leggja þjóðina að velli. Einræðisherrann féll í kjallaranum heima hjá sér. Lýðurinn varð Kapteinunum að bráð.

Sölvi Björn Sigurðsson

Til baka

yfirlit frétta