11. maí 2010 12:57
Nördarnir bjarga deginum, enn og aftur
Árið 2000 sló fyrsta X-Men myndin í gegn og tveimur árum seinna sló fyrsta Spiderman myndin ennþá rækilegar í gegn. Síðan þá hefur ofurhetjæðið í Hollywood bara magnast ef eitthvað er. Spiderman-myndirnar þrjár, Iron Man og The Dark Knight eru allir í hópi tekjuhæstu mynda allra tíma. Það hlaut að koma að því að það kæmi út mynd sem gerði grín að þessu öllu saman, og þá er ég ekki að tala um heimskulega „spoof“ mynd eins og Superhero Movie heldur mynd sem leikur sér með hugmyndina um hvað felst í því að vera ofurhetja.
Auðvitað hefur þetta verið gert áður, á vissan hátt. Watchmen og Unbreakable eru myndir sem fjalla um það hvað það er að vera ofurhetja frekar en að þær séu ofuhetjumyndir og Blankman fjallar líka á gamansaman hátt um erfiðleikana sem felast í því að vera ofurhetja. En Kick-Ass er blanda af þessu tvennu, þetta er mynd sem fjallar um þessa erfiðleika á alvarlegan hátt – um leið gerir hún grín að klisjunum. Hugmyndin á bak við Kick-Ass er blautur draumur margra nörda, mynd sem gerir grín að ofurhetjum en er samt líka ofurhetjumynd. Hún fjallar um venjulegan ungling sem ákveður að gerast ofurhetja og kemst að því að raunveruleikinn er aðeins öðruvísi en í teiknimyndabókunum. Þessi tiltekni unglingur veit það reyndar alveg en honum er alveg sama, það þarf einhver að taka sig til og berjast gegn öllum glæpamönnunum í borginni. Af hverju ekki hann? En síðan kemur í ljós að það eru tvær alvöru ofurhetjur að berjast gegn glæpum í bænum, feðgin sem fara létt með að lumbra á illmennunum.
Heilt yfir er Kick-Ass nokkuð vel heppnuð mynd. Hún er mjög fyndin á köflum, það er kostulegt að fylgjast með vandræðagangnum í Kick-ass og Nicolas Cage hefur ekki verið svona fyndinn í mörg ár, áratugi jafnvel. Í raun eru flestir leikararnir í þessari mynd að brillera. Nýliðinn Chloe Moretz kemur sterk inn sem Hit-Girl, Aaron Johnson er góður Kick-ass, Mark Strong er greinilega hinn nýji Gary Oldman, þar sem hann er núna í áskrift af öllum stærstu illmennisrullunum Hollywood (síðast í Sherlock Holmes og þá mun hann leika eitt af illmennunum í Robin Hood sem kemur í bíó von bráðar), auk þess lék hann illmennið í síðustu mynd Matthew Vaugh, Stardust. Síðan fer Christopher Mintz-Plasse, hinn eini sanni McLovin úr Superbad, á kostum. Öllum leikurunum tekst að skapa mjög eftirminnilega karaktera og er ekkert nema gott um það að segja. Myndin er líka mjög skemmtilega ó-pólítísk rétthugsuð. Þarna sést meðal annars 12 ára gömul stelpa stinga menn á hol og skera af þeim útlimi og eins fylgjumst við með pari undir lögaldri hafa mök í húsasundi. Þetta er ekki alveg þessi týpíska Hollywood gamanmynd.
En helsta vandamál myndarinnar er að skilaboðin sem myndin virðist vera að reyna að koma fram með eru heldur óljós. Það er ekki ljóst hvort myndin sé að meina að það sé í lagi að menn taki lögin í eigin hendur eða ekki. Kannski er ekki neinn boðskapur með þessari mynd, hún virðist í flestu frekar anarkísk (eða níhílísk?) og gerir grín að öllu og öllum, en samt örlar á því að sé verið að reyna að segja eitthvað. Það hefði í það minnsta mátt vinna með þetta aðeins betur. Myndin hefði virkað enn betur ef hún gengið alveg alla leið, annað hvort verið enn ofbeldisfyllri eða látið ofurhetjurnar vera enn sorglegri. Eða bæði. Ádeilunni er kannski aðeins fórnað til að annað hvort (eða bæði) gera myndina aðeins meira mainstream (og þá líklegri til vinsælda) eða bara til að gera myndina aðeins meira “kúl”. Eða bæði.
Eins má nefna að þetta er þrátt fyrir allt mainstream Hollywood-mynd og því er hún ekki alveg laus við klisjur og ber ekki alltaf fulla virðingu fyrir áhorfendum. Voice-over geta verið skemmtileg í myndum og að oftast virkar það hérna, en á köflum fannst mér eins og það væri aðeins til staðar til að útskýra söguþráðinn á sem fljótlegastan hátt, frekar en að segja söguna sjónrænt. Að minnsta kosti einu sinni var yfirtalið að útskýra eitthvað sem var augljóslegt af myndunum, röddin var óþarfi. Þessi mynd er þó gáfulegri en margar viðlíka myndir en hún er kannski ekki alveg jafn snjöll og hún þykist vera eða vill vera. Kick-Ass nýtir að mestu hugmyndina nokkuð vel og kemur oft á óvart, en einstaka sinnum fannst mér eins og hefði mátt ganga lengra og nýta hugmyndina betur.
Heilt yfir er Kick-Ass samt stórskemmtileg og á köflum mjög fyndin og leikararnir fara flestir á kostum. En það vantar samt herslumuninn. Myndin vill vera svo margt í einu en nær því ekki fullkomnlega og verður því ekki alveg nógu heilsteypt. Engu að síður mæli ég eindregið með henni fyrir alla þá sem á annað borð hafa gaman af myndum af þessum tagi. Það geta auðvitað ekki allar myndir verið meistaraverk og á Hollywood-stórmyndaskalanum er þessi vel yfir meðallagi.
Atli Sigurjónsson