8. október 2010 13:10
Sakleysisleg hryllingskómedía
Leikverkið Bannað börnum er frumsamið fyrir Freyvangsleikhúsið af fjórum meðlimum þess. Verkið og uppsetning þess er hluti af átaki sem leikfélagið setti af stað haustið 2009 og ber nafnið Haustverkefni. Eins og segir í leikskránni þá er tilgangur verkefnisins „að gefa meðlimum leikfélagsins tækifæri til að fást við sem flestar hliðar leiklistarstarfsemi; skriftir, leikstjórn, sviðshönnun, ljósahönnun o.s.frv...“
Freyvangsleikhúsið er að mínu mati ákaflega metnaðarfullt áhugaleikfélag. Það hefur í það minnsta meiri metnað en sum stóru leikhúsin fyrir því að setja upp ný og fersk leikverk sem tengjast samtíma áhorfenda. Sjálfri finnst mér gjarnan vera offramboð á klassískum leikverkum sem hvorki eru staðfærð í tíma né rúmi. En í Bannað börnum tekst höfundum alveg snilldarvel að tengja gamaldags heim hjátrúar og þjóðsagna við heim nútímamannsins. Auðvitað hlýtur að vera hægt að beita göldrum í gegnum tölvu!
Texti verksins er mjög fyndinn, bæði hvað varðar heilu atriðin en ekki síður afar húmoríska punkta í miðri dramatíkinni. Um leið og textinn er það sem gerir verkið að því sem það er er hann veikleiki sýningarinnar. Margir leikaranna fara mjög stirðlega með textann og aðeins tvö ná því að gera orð höfundanna að sínum í gegnum alla sýninguna. Þau tvö sem skara svona framúr hvað framsögn varðar eru Linda Guðmundsdóttir, sem leikur Trylltu-Tótu, og Haukur Guðjónsson, sem leikur Daníel.
Sumir leikaranna komast á gott flug í síðari hluta verksins, eru kannski fyrst þá komin almennilega í gang, en önnur sýna góða takta í leikrænum tilburðum en eru stirðbusaleg í framsögn.
Leikmyndin er alveg ljómandi vel gerð, þó ég hefði viljað hafa meira veggjakrot á salerninu, og sérstaklega virkar gatið góða bara nokkuð sannfærandi.
Stjarna sýningarinnar er án efa Linda Guðmundsdóttir sem fer með hlutverk Trylltu-Tótu. Í hvert skipti sem hún kemur á svið upplifum við það sem leikhúsið getur gefið okkur, við sitjum í algjöru návígi við stórmerkilega persónu.
Titill verksins og texti í auglýsingum er ansi misvísandi. Ég sé enga ástæðu til að banna verkið börnum og ekki næst að skapa þá erótísku og hryllilegu stemmningu sem lofað er í auglýsingum. Til þess hefði þurft að beita ljósum allt öðruvísi, sem og leikmyndinni. Einnig hefðu flestir karakterar þurft að vera safaríkari.
Vegna þess að ég veit að um er að ræða sýningu þar sem enginn þiggur laun fyrir er ég tilbúin til að líta fram hjá því að leikararnir séu mis velæfðir, en ef þeir hefðu allir getað farið með rulluna sína eins og Linda Guðmundsdóttir þá hefði þessi sýning líklega verið ein sú besta sem ég hef séð þónokkuð lengi. Leikritið sjálft er alveg fantagott og ekki er ólíklegt að leikararnir sjóist í rullunni þegar fyrstu sýningum er lokið.
Sóley Björk Stefánsdóttir